Hoe komt het toch dat veel mensen na het eten van iets suikerrijks even later weer zin hebben in iets suikerrijks? En daarna weer en weer?
Ik hoor geregeld mensen zeggen: “Het lijkt wel of ik verslaafd aan zoet ben?! Kan dit…?”

Er zijn in ‘voedingsland’ verschillende meningen over de al dan niet verslavende werking van suiker. Het Voedingscentrum zegt hierover: “suiker is niet verslavend, want als je er mee stopt krijg je geen lichamelijke ontwenningsverschijnselen… ”
Huh? Is dat dan HET criterium of iets wel of niet verslavend is? Hoe zit het dan met de lichamelijke ontwenningsverschijnselen bij mensen die afkicken van bijvoorbeeld een gokverslaving? Er is toch ook nog iets als geestelijke afhankelijkheid?

Los van het feit dat een voedingspatroon met veel geraffineerde suiker slecht is voor je gezondheid (daar zijn alle autoriteiten het ondertussen wel over eens), heeft suiker zeker een verslavende werking. Al zal de een daar gevoeliger voor zijn dan de ander, zoals dat met elke vorm van verslaving het geval is.

In bijgaand filmpje wordt uitgelegd wat het effect van suiker op onze hersenen is. Voor wie het leuk vindt; duurt ongeveer 5 min. Kijk en oordeel zelf..